فصل دهم‌زهد اميرالمؤمنين عليه السلام بدان كه اميرالمؤمنين عليه السلام بعد از رسول خدا صلى الله عليه و آله ازهد از تمامى مردم بود ، و هيچ زاهدى به مرتبه زهد آن حضرت نرسيد و همه زهّاد روى اخلاص به درگاه او ماليده‌اند و رحل اقامت بر درِ خانه او افكنده‌اند ؛ هرگز از طعامى سير نخورد و پيوسته مأكول و ملبوس او از همه كس خشن‌تر بود ، لباسش كه كرباس بسيار درشت بود ، خوراكش نان جوين بود كه سبوس آن را نگرفته باشند ، و نعلينش از ليف خرما بود ، و مدت پنج سال صاحب اختيار و خليفه بود و آجرى بر روى آجرى نگذاشت و خشتى بر روى خشتى سوار نكرد ، و هرگز گاو و گوسفندى جمع نكرد ، و هزار مملوك خريد از مال خود كه به كدّ يمين و عرق جبين پيدا كرده بود و براى رضاى خدا آنها را آزاد كرد ، و عمل او به عمل كسى مانند بود كه پيوسته به جانب بهشت و دوزخ چشم دوخته و نظر مىكند ، و نفقه آن حضرت از غلّه خود آن جناب بود كه در ينبع داشت ، و مردم را از نفقه خود نان و گوشت مىداد و خود تليد مىكرد در زيت و مىخورد . وَ كانَ طَعامُهُ خُبْزاً وَزَيْتاً * وَيُؤْثِرُ بِاللُّحُومِ الطّارِقينا « 1 » وقتى عدى بن حاتم بر آن حضرت وارد شد آن جناب را ديد كه در پيش او مشكى

--> ( 1 ) ( . خوراكش نان و روغن زيتون بود و گوشت‌ها ( و غذاهاى لذيذ ) را به كسانى كه نزد او مىرفتند مىبخشيد . )